ერთი ჰეშთეგი კაპიტნისათვის

NBA-ს წლევანდელი “ოლ სტარის”, ზაზა ფაჩულიას და ჰეშთეგის ამბავი ყველას გეცოდინებათ.

უკმაყოფილო სტატუსებსაც შეხვდებოდით, რა ამბავიაო, სპორტული პრინციპის დარღვევააო, NBA თუ იცით, საერთოდ, რა არის და კალათბურთის ბურთი თუ გინახავთ ახლოდან, რა ფერიაო.

არ მიკვირს. პირველად კი არ ხდება. წიგნის ფესტივალია და წიგნების სურათებს რატომ დებენ, თავს იწონებენ, თორემ კითხვით მაინც არ კითხულობენო, ფეხბურთში მსოფლიო ჩემპიონატის დროს ფეხბურთზე რატომ ლაპარაკობენო, გალაკტიონის დაბადების დღეზე გალაკტიონის ლექსებს რატომ აზიარებენო, Ice Bucket Challenge-ზე – რაის ქველმოქმედება, წუწაობა უნდოდათ და მიზეზი გამონახესო… ჩვეულებრივი ყოველდღიურობაა. Welcome to the social network.

Read Full Post »

აკა მორჩილაძე “სარბიელში”

ამ წიგნს განსაკუთრებით ველოდი.

ახალი ლიტერატურული ნუგბარის ხელში ჩაგდებამდე დღეები აქამდეც დამითვლია, გამომცემლობების ფეისბუქ-გვერდებიც ამიტალახებია და მაღაზიაშიც გავქცეულვარ დილაბნელზე  – რამდენიმე ეგზემპლარი ექნებათ და, არიქა, ვინმემ არ დამასწროს, ხელცარიელი არ დავრჩე-თქო…

მაგრამ ეს მაინც სხვა იყო.

თავის დროზე, მოცლილი იურისტი რომ გახლდით, საღამოობით, საჯარო ბიბლიოთეკის პერიოდიკის დარბაზს ვსტუმრობდი ხოლმე. “სარბიელის” შეკრულას დავითრევდი, ნომერ-ნომერ ვფურცლავდი, ჯერ ბოლო გვერდის საფირმო ფოტოკოლაჟს ჩავათვალიერებდი, მერე, სადღაც შუაში, ერთი წვერმოშვებული კაცის სილუეტით დამშვენებულ მოკლე ტექსტს ვეძებდი, “გიო ახვლედიანის სვეტი” რომ ეწერა თავზე.

საკითხავი ბლომად იყო მანდ, მაგრამ წლობით ნაგროვებ მტვერს უფრო იმ სვეტების გამო ვყლაპავდი.

ჰოდა, წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული, ამ რამდენიმე თვის წინ, “სულაკაურთან” რომ იკითხეს – აკა “სარბიელისთვის” რომ წერდა, თუ გახსოვთო.

როგორ არ მახსოვს-მეთქი, აღტაცებული ჭყლოპინი დამთავრებული არ მქონდა, ესეც მოაყოლეს – რას იტყვით, წიგნად რომ გამოვცეთო…

Read Full Post »